HomeContact

Cees van de Ven maakt muziek zichtbaar


Moet je eens naar die zwart-witfoto kijken van tenorsaxofonist Yuri Honing; de haren in de war, uitgeput. De gentleman en zijn instrument, in de niet aflatende strijd met muziek. Of naar saxofonist Ad Peijnenburg, voor de afwisseling spelend op een ukelele, ineens oud en getekend. Of die knotsgekke Erika Stucky, geprojecteerd op haar eigen schaduw.


Karakterschetsen, dat zijn het. Opgediept uit de hel van de jazzmuziek, schimmen die dat waren gebleven als fotograaf Cees van de Ven hen net niet met die éne klik aan de hel had ontrukt. Nu zijn het ongeëvenaarde portretten van musici zoals je hen nooit ziet. Portretten die de ziel van zowel de jazz als haar uitvoerders in ontroerende beelden vastleggen. Ontroerend, omdat je ernaar blíjft kijken. En misschien wel durft hopen dat de nimmer zichtbare ziel van de jazz daardoor een stukje van zichzelf blootgeeft.


Cees van de Ven heeft duizend ogen. En hij zet ze allemaal in om als een radarverklikker dat éne moment te kunnen registreren: de uitgeputte Yuri Honing, de getekende Ad Peijnenburg, de jodelende mafkees Erika Stucky. Cees’ foto’s zijn onverbiddelijke manifestaties. De latent aanwezige groef in een gelaat maakt hij bij voorbaat zichtbaar, evenals de uitbundigheid of de lethargie die een musicus tekent, diens verbetenheid,  doorzettingsvermogen, boodschap, werkhouding, zijn fysieke voordelen en evengoed de beperkingen die zijn lichaam hem oplegt.


De foto’s van Cees van de Ven zijn onverbloemd en daardoor goudeerlijk; het is zoals het is, ieder mens kan daar getuige van zijn. Zijn foto’s zijn parel en diamant tegelijk: geslepen door een fotograaf die een extra zintuig heeft om juist dát moment te pakken wat de musicus met zijn muziek wil vertellen. Opsmuk is jazzmuziek vreemd en ook de foto’s van Cees ontberen elk element daarvan. Hij voert de kijker de intimiteit van de musicus binnen; geeft de wereld, waarnaar een jazzmusicus op het podium reikt, op een unieke wijze vorm. Kortom, hij maakt jazzmuziek zichtbaar. Elke foto op JazzFace getuigt ervan. Kijk zelf maar.


RINUS VAN DER HEIJDEN
jazzcriticus

 

Stefano Rivoir, een trouwe bezoeker van de fotosite van Cees van de Ven op Flickr (www.flickr.com/photos/jazzcase) schreef in een testimonial: “He’s great, to me. With his shots, he makes you feel on stage, side by side with the musicians.” Fotograaf en jazzliefhebber Alberto Ferrero schreef dit over hem: “If you look at his photos you will find only wonderful shots representing musicians. His passion for music and photography is clear as well as his sensitivity in taking outstanding moments. For every lover of these two arts, his images are a cornerstone.”



Cees van de Ven makes music visible


Just have a look at the black and white picture of tenorsaxophonist Yuri Honing; his hair disarranged, exhausted. The gentleman and his instrument, caught in the never ending struggle with music. Or look at saxophonist Ad Peijnenburg, for a change playing the ukelele, suddenly visibly old. Or super mad Erika Stucky, projected on her own shadow.


Characterisations, that’s what they are. Fished up from jazz music’s hell, and they would have stayed there forever, had it not been for photographer Cees van de Ven who pulled them out of that hell with one click. Now they are unparalleled portraits of musicians in a way you never come to see. Portraits capturing the very soul of both jazz and performer in moving images. Moving, because you can’t help looking at them hoping that the never visible soul of jazz music will finally commit herself.


Cees van de Ven has a thousand eyes. And he uses them all to be able to capture that special moment in one single click: the exhausted Yuri Honing, the weariness of Ad Peijnenburg, the yodelling clown Erika Stucky. Cees’ photographs are relentless manifestations. He shows us the latent line in a face in advance just like the exuberance or the lethargy characteristic of a musician. His grimness, perseverance, message and devotion are physical advantages and at the same time the limits his body imposes upon him.


Cees’ photographs are undisguised and therefore simple and fair; things are as they are, and any person can be a witness. His photographs are pearl and diamond at the same time: cut by a photographer who has a sixth sense to pick that very moment of expression. Finery is not a treat of jazz, and Cees’ photographs don’t show any of that either. He leads the watcher into the musician’s intimacy, gives uniquely form to the musician’s world. In short: he makes music visible. Every photograph on JazzFace bears witness. See for yourself.


RINUS VAN DER HEIJDEN
jazz critic

 

Stefano Rivoir, a regular visitor of the site of Cees van de Ven on Flickr (www.flickr.com/photos/jazzcase) wrote in a testimonial: “He’s great, to me. With his shots, he makes you feel on stage, side by side with the musicians.” Photographer and jazz lover Alberto Ferrero wrote about Cees: “If you look at his photos you will find only wonderful shots representing musicians. His passion for music and photography is clear as well as his sensitivity in taking outstanding moments. For every lover of these two arts, his images are a cornerstone.”

© 2012-2017 JazzFace | Site: Webstylers